وقتی درباره حوزه نقدی مینویسم بعضی ها میگن : چرا ابروی حوزه رو میبری و دیگران رو به حوزه بد بین میکنی ؟
در جواب باید بگم که همیشه باید خوبی ها و بدی ها رو با هم باید دید. فقط خوبی ها رو دیدن و فقط بدی ها رو گفتن کار غلطی هست. من اگر از وضع نا بسامان تدریس در خوزه ننویسم چه کسی بنویسد ؟ تا روی درد و زخم حوزه ، دست نگذارم چه کسی این حقوق از دست رفته ی طلاب را جبران خواهد کرد ؟ طبعا روح بی تفاوتی روح غلطی هست.
اما از طرفی هم نباید اهمیت حوزه را نادیده گرفت. حوزه ، محل تدریس علوم آل محمد و اشنایی با معارف انسان ساز اسلام است. هزار بار هم بمیرم و زنده شوم باز هم دوست دارم در حوزه درس بخوانم. درس بدهم و با علوم ال محمد اشنا شوم.
بالاخره این افتضاح تدریس در حوزه باید یه جوری درست بشه.
برچسب:
نویسنده: پرهام صادقی